“อย่ามาเหวงได้ป่าว” เจอประโยคนี้เข้าไปถึงกับอึ้ง
เมื่อวานนี้ผมได้นั่งดูทีวีถ่ายทอดสดโต้วาทีของคน 2 กลุ่ม แบ่งเป็นกลุ่มละ 3 คน เหมือนจะโต้วาทีเรื่องเกี่ยวกับการเมือง หรืออะไรสักเรื่องผมไม่แน่ใจอ่ะนะ หุหุ … ก็ฟังไปเรื่อยๆ แต่ละคนก็เอาเหตุผลที่ต่างฝ่ายต่างก็คิดว่าเป็นเรื่องที่ถูกต้องมางัดกัน แม้บางทีอาจจะมีออกทะเลบ้างก็ยังลากกลับเข้าฝั่งได้ ….แต่
แต่ผมสะดุดอยู่กับวาทะของผู้สูงวัยท่านหนึ่งคาดว่าจะว่ายน้ำไม่แข็ง เพราะลุงแกออกทะเลแล้วไม่ว่ายกลับมาเลย เรียกว่าออกอ่าวไทยแล้วแล้วถ้าไม่มีใครมาช่วยแก แกคงว่ายลงไปขั้วโลกใต้แล้วล่ะ รู้สึกคำอย่างเป็นทางการจะเรียกว่า “หลุดประเด็น” แต่อย่างว่าล่ะครับลุงแกบอกว่าทำการบ้านมา อยากจะส่งการบ้าน เอา…ส่งก็ส่ง …
แต่ถึงลุงแกจะเป็นคนพูดจาไม่ค่อยรู้เรื่อง ผมก็ชอบลุงแกนิดนึงนะครับ ตรงที่เป็นคนมีสัมมาคารวะ พูดจาอ่อนน้อมรู้เลยว่าเรียนสูง มีการศึกษาเพราะเวลาที่ลุงแกจะ ด่า ใคร ก็ด่าด้วยความเคารพ …. ขึ้นต้นด้วยคำว่า “ด้วยความเคารพ” ทุกประโยคเลยครับ แต่ฟังไปจนจบทีไร เอ๊ะ..มันลงท้ายด้วยคำด่าทุกทีนี่หว่า … ที่สำคัญด่าแรงซะด้วย ที่ถ้าผมเป็นคนถูกด่าอาจมีลุกขึ้นไปต่อยได้น่ะครับ แต่ก็อย่างว่าล่ะครับ อีกฝ่ายคงต้องจำใจให้อภัย เพราะลุงแกด่าด้วยความเคารพ
เกริ่นมาซะเยอะ…หลังจากเหตุการณ์เมื่อคืน พอเช้ามาอีกวันได้เรื่องเลยครับ ตอนนี้ศัพท์ใหม่ในหมู่วัยรุ่นออกมาอีกแล้ว นั่นคือคำว่า “เหวง” ไม่ใช่ “เห-วง” หรือ “หะ-เวง” ซึ่งน่าจะมาจากคำว่า “โหวงเหวง” (ม๊างงงง คับ) แต่ถึงจะมาจากคำว่าอะไรอย่าไปสนใจเลยดีกว่าครับ แฮะๆ เอาเป็นว่า “เหวง” หมายถึง อาการของคนที่พูดจาไม่รู้เรื่อง ไม่อยู่กะร่องกะรอย แต่เป็นคนสุภาพ พูดจาดีมีสัมมาคารวะ ตัวอย่างเช่น มึงอย่ามาเหวงได้ป่าววะ, ไอ้นี่…เหวงซะแล้ว, เหวงกำ (มาจาก “เวงกำ”) หรือแล้วแต่ว่าใครจะไปประยุกต์ใช้อย่างไรก็แล้วแต่
คำนี้น่าจะมาแรงแซงคำว่า “เกรียน” ดังนั้นก่อนจะใช่ด่าใคร โปรดคิดสักนิดนะครับ เพราะว่ามันเป็นคำที่แรงมาก ^^
จบข่าว…
